25 januari. D-day.

Wekenlang had alles in het teken gestaan van HYROX. Zware lessen waarin je jezelf telkens weer moest overtreffen, open gyms waarin je bleef schaven aan techniek en tempo. Samen met een groep die hetzelfde doel had, dezelfde spanning voelde en elkaar bleef pushen. En die zondag daarvoor nog één keer samen met mijn maatje in de open gym — de laatste puntjes op de i, wetende: dit is het, hier hebben we het voor gedaan.

Zondagochtend vroeg richting Amsterdam. Gezonde spanning, die fijne zenuwen die zeggen dat het ertoe doet. Iedereen om ons heen hype, energie, adrenaline. De locatie was meteen raak — groot, indrukwekkend, het voelde serieus. Dit was geen training meer, dit was het moment.

Na de warming-up ging je de tunnel in. Dat moment waarop alles even stilvalt. Ready to go. Hartslag omhoog, focus aan. En dan… start.

We begonnen sterk. De eerste kilometers en onderdelen liepen lekker, het ritme zat erin. Vanaf de zijkant klonk het geschreeuw van Bob en Frans, iets verderop Rob, Peter en Frank. Zoveel support — daar kon het in ieder geval niet aan liggen. Dat gaf vleugels.

Maar bij onderdeel vier, de burpees, kwam het kantelpunt. Mijn maatje kreeg last van zijn knie. Ineens moest het tempo omlaag, schakelen, aanpassen. Geen keuze — samen uit, samen door. Het was afzien, maar opgeven was geen optie.

Uiteindelijk finishten we met een tijd van 1:24:50. Tevreden, trots — maar ook met dat gevoel: er had meer ingezeten. En misschien is dat juist wel het mooiste. Want dat betekent dat het verhaal hier niet eindigt.

Nu: resetten. Opnieuw keihard aan de bak.
Want HYROX Heerenveen wacht. 🔥💪